Er is niks mis met jou

De combinatie hoogbegaafdheid & ontwikkelingstrauma

Zowel omtrent (hoog)begaafdheid als omtrent het helingsproces bij ontwikkelingstrauma heerst er in België en Nederland nog veel onbewustheid.

Wanneer een hoogbegaafde volwassene kampt met onverwerkt ontwikkelingstrauma kan het bijgevolg een ware zoektocht worden naar geschikte begeleiding.

Bij mijn weten zijn er nog geen officiële studies gevoerd omtrent het verwerkingsproces van ontwikkelingstrauma bij hoogbegaafde volwassenen. Ik studeer zelf zoveel mogelijk omtrent hoogbegaafdheid, omtrent ontwikkelingstrauma en leg zelf (potentiële) verbanden.

Mijn eigen proces en het proces van mensen die ik begeleid, zijn de grote leidraad hierin. Ik weet intussen dat er niks mis is met mij. Mijn authenticiteit, mijn authentieke Zelf, komt steeds meer naar boven.

Het is mijn missie om mensen zoals jou te begeleiden in jouw zoektocht naar jouw authentieke Zelf. Hoe uitdagend de combinatie hoogbegaafdheid en ontwikkelingstrauma ook kan zijn, er is altijd hoop. Jij mag er zijn. Jouw authentieke Zelf is er nog. Er is absoluut niks mis met jou 🌷

Er is niks mis met jou - hoogbegaafdheid en complex trauma

Mijn definitie van hoogbegaafdheid

Wanneer ik spreek over hoogbegaafdheid - andersbegaafdheid - heb ik het vooral over het zijnsluik van hoogbegaafdheid, waarbij het gevoel van niet thuis te horen in deze maatschappij vaak het 'Zijn' overschaduwt. De hoofdkenmerken van begaafdheid zijn voor mij: intensiteit en complexiteit. Als begaafde beleef je alles intenser. Deze intensiteit kan zich op verschillende vlakken uiten: intellectueel, psychomotorisch, zintuiglijk, emotioneel, verbeeldend (gebaseerd op de theorie van Dabrowski).

Meer inzichten hieromtrent vind je in deze blog: https://socialbalance.be/nl/blog/artikel/intensief-denken-leven-voelen-werken-zijn

Wanneer jijzelf en/of jouw omgeving zich onvoldoende bewust is van deze eigenschappen, is de kans reëel dat je je vaak onbegrepen voelt in de maatschappij, in je gezin van herkomst.

Het is bewezen dat het brein van (hoog)begaafden anders werkt. Niet beter, niet slechter, anders. Dit kan ervoor zorgen dat we vaak verkeerd begrepen worden en hierdoor gefrustreerd raken. 

Ons denkpatroon verloopt anders en zeker niet te onderschatten: we beleven alles veel intenser. Deze intensiteit is overigens heel waardevol. De voorwaarde is echter dat je een manier hebt gevonden om niet constant overweldigd te worden door deze intensiteit.

Voor mezelf is dat een hele opdracht geweest, om niet constant overweldigd te worden.
 Ik zal niet zeggen dat ik nooit meer overweldigd word. Intensiteit en complexiteit horen nu eenmaal bij wie ik ben. Ik heb intussen echter een weg gevonden om hiermee om te gaan. En ja, de ene dag lukt dat al beter dan de andere.

Als je je herkent in wat schrijf, als je graag verdere inzichten wil, als je op zoek bent naar een klankbord, naar een ontmoeting met een gelijkgestemde, ben je welkom voor een gesprek 🌷

Stuur me een mailtje

Wanneer ik het heb over ontwikkelingstrauma gaat het om trauma dat ontstaat is door intense, ingrijpende ervaringen in de (vroege) kinderjaren. Het gaat hierbij om een brede vorm van ingrijpende ervaringen. Het gaat om ervaringen die zo ingrijpend zijn dat ze het ontwikkelende brein van het kind veranderen.

Dit kan gaan om seksueel misbruik, emotioneel misbruik, emotionele verwaarlozing, ...Dat laatste gebeurt trouwens vaak onbewust. Door ouders die zelf hun trauma niet uitgewerkt hebben. Door ouders die zich niet kunnen inleven in hun begaafde kind. Het kind gaat hierdoor het gevoel ontwikkelen dat er iets mis is met hem of haar.⠀

Ontwikkelingstrauma is erg ingrijpend. Het ligt vaak aan de basis van burn-out, van complexe posttraumatische stressstoornis en van existentieel trauma. Herstellen en helen kan lang duren en kan erg confronterend zijn.

Vaak duurt het mijns insziens langer dan nodig omdat er in België en Nederland nog maar erg weinig bekend is omtrent ontwikkelingstrauma. En al helemaal niet omtrent ontwikkelingstrauma in combinatie met andersbegaafdheid.

Om die reden komt het helaas vaak voor dat hoogbegaafde volwassenen die kampen met ontwikkelingstrauma verkeerd gediagnosticeerd worden of - erger nog - gehertraumatiseerd worden in de hulpverlening. Maar niet alleen in de hulpverlening. Dat kan ook door omgeving, familie, vrienden, op het werk, binnen relaties. Mensen hebben meestal geen idee niet hoe getroffenen van ontwikkelingstrauma kunnen ondersteunen. Het gevoel van 'er is iets mis met mij' kan hierdoor versterkt worden.

Ik spreek hier uit eigen ervaring en uit de ervaringen die andere hoogbegaafden met ontwikkelingstrauma met mij gedeeld hebben. Voor mezelf is dat de reden geweest om mezelf helemaal te verdiepen in ontwikkelingstrauma en verdere inzichten te verwerven in hoogbegaafdheid.

Ik wilde niet langer van het kastje naar de muur gestuurd te worden. Ik wilde cognitief begrijpen hoe het kwam dat ik constant het gevoel kreeg dat niemand mij begreep. Ik wilde niet langer gehertraumatiseerd worden door onbegrip, door onbewustheid en/of door projectie. Ik wilde het grotere geheel snappen; de specifieke dynamiek tussen ontwikkelingstrauma en hoogbegaafdheid.

Een aantal maanden geleden heb ik een bevraging gedaan bij hoogbegaafde volwassenen die kampen met ontwikkelingstrauma. Ik heb zo'n 50-tal reacties gehad. Vaak schrijnende verhalen. Verhalen van frustratie, van onbegrip, van verkeerde diagnoses, van diepe pijn, van wanhoop en van hulpeloosheid. 

Erg jammer. Ik ben er namelijk van overtuigd dat je altijd kan helen van trauma, hoe complex ook. Volledig helen allicht niet. Ik noem mezelf ook niet volledig geheeld. Littekens zullen altijd blijven. Een litteken dat mooi is dichtgegroeid, hoeft echter niet meer zo'n pijn te doen. Sommige dagen jeukt het litteken misschien nog, andere dagen ben je helemaal vergeten dat het litteken er is.

Behandeling van complex trauma in de klassieke hulpverlening

De klassieke hulpverlening is vaak krampachtig op zoek naar een DSM-etiket. En dan wordt alles uit de kast gehaald om toch maar een etiket te kunnen kleven. Erg jammer. Ik geloof namelijk niet in die verkrampte diagnosticering. De DSM is zwaar gesponsord door de APA, the American Psychiatric Association. En deze organisatie is op zijn beurt zwaar gesponsord door de farmaceutische industrie. Als je vervolgens weet dat er geen medicijn bestaat voor ontwikkelingstrauma, dan snap je ook waarom er in de DSM geen specifiek etiket is dat te kleven valt op de symptomen van ontwikkelingstrauma.

De bekende traumatherapeut Bessel van der Kolk heeft er alles aan gedaan om complexe posttraumatische stressstoornis - dat het meest in de buurt komt als symptoom van ontwikkelingstrauma - op te laten nemen in de DSM. Tevergeefs. Ondanks een hele uitgebreide studie die eraan ten grondslag lag.

Er gaan stemmen op dat complexe posttraumatische stressstoornis (c-ptss) wel zal opgenomen worden in de volgende editie van de DSM. Ik hoop het. Gezien een groot gedeelte van de hulpverlening 'zweert' bij de DSM komen ze zo op zijn minst in aanraking met wat ontwikkelingstrauma is en wat een complexe posttraumatische stressstoornis inhoudt. 

Als je graag meer wil weten over wat een c-ptss precies is, kan ik je deze blog aanraden: https://socialbalance.be/nl/blog/artikel/herkennen-verwerken-en-helen-van-c-ptssc-ptsd

De komende jaren zal ik mij blijven verdiepen in de dynamieken van ontwikkelingstrauma en van hoogbegaafdheid. Er is ontzettend veel nood aan bewustwording hieromtrent zodat er gepaste, helende hulpverlening kan voorzien worden.

Als je graag een gesprek met mij inplant, ben je welkom 🌷

Stuur me een mailtje